Bugün nasıl bitecek?

Her gün sabah erkenden kalk, otomatiğe bağlanmış bir şekilde giyin, bir şeyler atıştır, servise yetişmek için koş, telaş ile ofise gir, günaydın diye mırıldan, bilgisayarı, ajandayı aç ve bugün neler yapılacağını planla. Sonra git bir çay al ve aklından geçen şu soruya engel olama: “hay Allah bugün nasıl bitecek!” Tabi gün içinde de ara ara gelen herkese, bu gün nasıl bitecek sorusunu tekrarla. Cevap hep aynı; “evet, şu gün bir bitse de eve gitsek”.

Her, bugün nasıl bitecek sorusu ile içinde büyüyen sıkıntı, karamsarlık ve mutsuzluğa engel olama. Eee peki hiç düşünüyor muyuz; bu gün bir bitsin, bir geçsin derken aslında ömrümüzü bitirdiğimizi? İş günü bitince ne oluyor? Eve gidip söylenmeye devam ediyoruz; şu evdeki işler bitse, şu hafta bitse, şu çocuğun okulu bitse, şu yıl bitse… İşte bir yıl daha bitiyor ve ömrümüzden bir yıl daha geçiyor. Sona doğru büyük bir hızla yaklaştığımızın kimse farkına bile varmıyor. Geçip gidenin, günler haftalar aylar yerine ömrümüz olduğunu kimse anlamıyor.

Günleri, haftaları, ayları, yılları bitirmek yerine niye onların keyfini çıkarmayı denemeyiz ki? Bir bitse diye başlayan günler haftalar aslında daha zor daha katlanılarak geçmez mi? Ömrümüzden bir günün daha bitmesini beklemek yerine onun keyfini çıkarmak o günü daha eğlenceli kılmaz mı? Hadi bu sene hep birlikte bir değişiklik yapalım. Bu yılı bitirmek yerine her bir günün kıymetini bilip en iyi şekilde değerlendirelim. Bir sonraki günün sabahına yüzümüzde kocaman bir gülümseme ile başlayalım. Pazartesileri en sevilmeyen gün yerine, yeni başlangıçların günü ilan edelim.

Sabahları günaydın derken, içimizdeki enerjiyi başkalarına aktarmak istercesine güçlü neşeli bir sesle günaydın diyelim. Böylece aslında bitmesini istediğimiz günlerin ne kadar değerli olduğunu anlayalım.

Ve bu gün bir bitse yerine, bu gün hiç bitmese diyelim…